نظارت بنیامین نتانیاهو بر یورش ارتش رژیم صهیونیستی به ناوگان جهانی «صمود» در آب‌های بین‌المللی و اظهاراتش پس از توقیف قایق‌ها، ناخواسته پرده از یک نگرانی عمیق برداشت: تل‌آویو بیش از آنکه از شکستن محاصره دریایی غزه بترسد، از شکستن سکوت جهانی علیه جنایاتش هراس دارد.

نیروهای دریایی این رژیم روز دوشنبه تعداد زیادی از قایق‌های «ناوگان جهانی صمود» را در نزدیکی سواحل قبرس و در آب‌های بین‌المللی توقیف کردند؛ ناوگانی متشکل از بیش از ۵۰ کشتی و حدود ۵۰۰ فعال از ۴۵ کشور که به قصد شکستن محاصره غزه راهی مدیترانه شده بود. تصاویر پخش زنده، لحظه تعدی کماندوهای اسرائیلی به عرشه را ثبت کرده؛ تصاویری که پیش از خاموشی دوربین، پیام مهمی را مخابره کرد: رژیم صهیونیستی همچنان برای جلوگیری از رسیدن کمک‌هایی هر چند نمادین و حاصل یک هم‌افزایی جهانی، به زور متوسل می‌شود.

اما شاید مهم‌ترین بخش ماجرا در اتاق فرماندهی نیروی دریایی اسرائیل رخ داد. رسانه‌های عبری گزارش دادند بنیامین نتانیاهو در تماس با فرمانده عملیات دریایی، با رضایت تأکید کرده این عملیات «آرام و با سروصدایی کمتر از آنچه دشمنان انتظار داشتند» انجام شده است. همین بخش از سخنان نتانیاهو، شاید بیش از هر تحلیل دیگری، ترس واقعی تل‌آویو را آشکار می‌کند.

اگر آن‌گونه که وزارت خارجه اسرائیل مدعی است، ناوگان صمود صرفاً «نمایشی تبلیغاتی» و فاقد اهمیت است، چرا یگان ویژه و ده‌ها شناور نظامی و حتی طرح انتقال فعالان به یک «زندان شناور» برای آن بسیج شد؟ تناقضی که نشان می‌دهد مسئله، صرفاً چند قایق غیرمسلح نیست.
سیف ابوکشک، از پایه‌گذاران این ناوگان که پیش‌تر بازداشت شده بود، در گفت‌وگو با «هاآرتص» پرده از همین هراس برداشته است.

او می‌گوید: «یکی از بازجوها به من گفت کار شما از کسانی که به سمت ما بمب پرتاب می‌کنند خطرناک‌تر است؛ چون شما به مردم می‌گویید چه اتفاقی می‌افتد و آگاهی ایجاد می‌کنید». شاید همین «آگاهی» است که ناوگان صمود را به تعبیر حضرت امام خمینی(ره) شبیه همان «سطل‌های آب» کرده؛ قطره‌هایی که اگر به هم برسند، می‌توانند سیلی علیه محاصره و انفعال به راه بیندازند.